Sevgililer Günü her yıl geliyor.
Kimi için heyecan, kimi için buruk bir sessizlik, kimi için ise sadece takvimde bir gün. Ama galiba bugünün bize asıl sorduğu soru şu: Birinin hayatında mıyız, yoksa sadece yanında mı duruyoruz?
Çünkü insanlar çoğu zaman sevilmedikleri için değil, yalnız hissettikleri için üzülüyor. Aynı yatakta uyuyup ayrı dünyalarda yaşayan kalpler var. Yan yana olup birbirine ulaşamayan insanlar…
Sevgi bazen var ama temas yok.
Sözler var ama davranışlar eksik.
“Yanındayım” deniyor ama ihtiyaç duyulduğunda kimse ortada olmuyor.
Ve insan zamanla şunu fark ediyor: Sevilmek güzel ama önemsenmek çok daha başka bir şey. Birçok kişinin içinde sessizce büyüyen bir cümle vardır: “Beni seviyor ama benimle bir hayat kurmuyor.”
Bu cümle kırıcıdır.
Çünkü sevgi hissetmek değil, birlikte kalabilmektir.
Sevgi; aramak, sormak, haber vermek, yanında durmaktır. Büyük laflar değil, küçük ama sürekli şeylerdir aslında. Gün içinde “aklıma geldin” demek, zor bir anda ulaşılabilir olmaktır.
İlişkiler büyük kavgalarla değil, küçük ihmallerle yorulur. Konuşulmayanlar, ertelenenler, “sonra hallederiz” denilen duygular birikir. İnsan tartışmaktan değil, anlatmaktan yorulur.
Haklı olmak bir ilişkiyi kurtarmaz.
Özür dilemek de her şeyi onarmaz.
“Seviyorum” demek ise tek başına yetmez.
İnsan güven ister. Birinin yanında kalacağını bilmek ister. Bugün var olup yarın kaybolmayacağını hissetmek ister.
Bazı insanlar sevmeyi bilir ama birlikte kalmayı beceremez. Bazıları kalpten bağlanır ama sorumluluk almaktan korkar. Bazıları gitmek istemez ama kalmak için de bir şey yapmaz. Ve böyle ilişki yavaşça yorulur.
Sevgi bir anda bitmez.
Ama insan kendini eksik hissettiği yerde duramaz.
Bazen gitmek vazgeçmek değildir.
Bazen gitmek, kendine sarılmaktır.
Sevgililer Günü belki de bize şunu hatırlatmalı:
Birlikteyken yalnız hissetmediğimiz ilişkileri…
Sadece özel günlerde değil, sıradan günlerde de yan yana olabildiğimiz sevgileri…
Çünkü aşk bir günde hatırlanmaz.
Aşk, her gün biraz seçilmektir.
Ve bazen Sevgililer Günü’nün en gerçek hediyesi;
bir başkasından önce
kendimize iyi davranmayı öğrenmektir.
