Gitmek cesaret ister demiştin, sevdiklerinle arana mesafe koyunca vardığın yerin anlamı kalmaz demiştin o meşhur repliğinin başında.
Cesaret değildi götüren seni uzak diyarlara, bazılarına göre kader, bazılarına göre kara talih, bazılarına göre kurban. Sen sakince yoluna devam ederken hayatla yollarının belki hiç kesişmeyeceği bir insanın anlık dikkatsizliği ile üzerine bir otomobil uçuyor. Ve o uçan otomobil bir jilet gibi senin arabanı doğrayıp seni bu dünyadan çekip alırken, uçan otomobilin şoförüne hiçbir şey olmuyor.
Vedalaşmak zor iştir demiştin ya o izlerken yasa boğulduğumuz anda, hakikaten zor olan vedalaşma faslını geçerek gittin Erdal ağabey. Kalana koymaz gidene koyar vedalaşmak diyordun ama o duyguyu bile yaşama şansını tadamadan gidiverdin.
Hüzünlü bir adam değildin elbet. Tiyatro sahnelerinde televizyonlarda senin repliklerinle güldük, eğlendik. Yeri geldi senin repliklerinle hüzünlendik, ders çıkardık hayattan. Bir Demet Tiyatro’daki Necdet gibi dobra, felsefik; Rina’da canlandırdığı ‘Memo’ karakterindeki gibi hüzünlü ve insanın içine dokunan bir adamdın.
Şimdi şarabın yanında mıdır bilmiyorum ama çocukluğundan beri kurduğun ve satmadığın hayallerine kavuşmuşsundur umarım.
Gittiğin yerde kardeşin Gürdal Tosun ve baban Necdet Tosun ile hayallerinin ‘Perde’sini aralaman dileğiyle.
Huzur içinde yat.
İşte o meşhur replik:
Gitmek cesaret ister. Gideceğin yer neresi olursa olsun sevdiklerinle arana mesafe girince varış yolunun hiçbir anlamı kalmaz. Vedalaşmak da zor iştir biliyor musun? Oturursun geminin kıçına bakarsın sevdiklerine gittikçe ufalırlar ufalırlar. Gözden kaybolurlar. İşte o zaman anlarsın vedalaşmak asıl kalana değil gidene koyar.
100 defa söyledim sana hüzünlü değilim ben. Mizacım böyle. Bak şarabımla beraberim. Çocukluğumdan beri hayaller kuruyorum şarabımdan ayrılmadan hem de. Ben şarabbımdan ayrılmıyorum, o da bana bunca gidene rağmen hala hayal kurdurtmaya devam ediyor. Ne olmuş yani büyük adam olamadıksa hayallerimizi satmadık ya.
