Kişisel ve ruhsal gelişim alanında yaptığı sıra dışı çalışmalar ve özgün yaklaşımıyla dikkat çeken eğitmen-yazar Didem Moralıoğlu yeni bir kitap kaleme aldı. “Unutma, Elest’te Söz Verdin” adlı eser, Dionysos Yayın Group tarafından okura sunuldu. Daha önce yazdığı eserlerde içsel arayışa rehberlik eden Moralıoğlu, bu kez Elest’te verilen kadim bir sözün izini sürüyor ve okurlarını doğumdan önceye uzanan bir yolculuğa çıkarıyor: “Bu bir kitap değil. Bu, ruha yapılan bir çağrıdır.”
“EKSİKLİK” HİSSİNİN KAYNAĞI
“Unutma, Elest’te Söz Verdin” ilk bakışta klasik bir kişisel gelişim kitabı izlenimi verse de, içeriğindeki tasavvufi referanslar ve psikolojik çözümlemelerle bu sınırların ötesine geçiyor. Didem Moralıoğlu kitabında insanın yaşamı boyunca zaman zaman hissettiği “eksiklik” duygusunun kaynağına odaklanıyor ve kendini bilmenin çok daha derin bir katmanını açığa çıkarıyor: “Birçok insan hayatı boyunca bir şeylerin eksik olduğunu hisseder ama adını koyamaz. Ben bu kitapla o eksikliği değil, o hissin kaynağını anlatmak istedim. Çünkü o eksiklik, Elest Meclisi’nde verdiğimiz sözün unutulmuş yankısıdır.”
RÜYADAN ELEST’E: BİR SÖZÜN İZİNDE
Kitabın ortaya çıkış hikâyesi de en az içeriği kadar özel.Didem Moralıoğlu bir gece rüyasında bembeyaz bir tahtada yazılı tek bir kelime görüyor: “Keşfetmek.” O rüyadaki kelime, bir arayışı başlatıyor yazar için. Ve Moralıoğlu, kitabın ana eksenini oluşturan “Elest” kavramına ulaşıyor: “Zamanla bu arayışın bir yol değil, bir dönüş olduğunu fark ettim. O dönüş beni tek bir kelimeye götürdü: Elest. Anladımki; keşfetmek, sadece bilgi arayışı değil; hatırlamanın da eylemi. Elest ise o hatırlayışın kökeni. Bu iki kelime, görünürde farklı olsa da aynı yolun iki durağı gibi. Keşfetmek, içsel kapıyı aralamaktır. Elest, o kapının ardında çoktan söylenmiş bir sözün yankısı.”
KALBİN PUSULASINA DOKUNAN SATIRLAR
Didem Moralıoğlu, ‘Simurg’, ‘Kafdağı’, ‘Elest Meclisi’ gibi sembollere de yer verdiği kitabı “Unutma, Elest’te Söz Verdin”de modern insanın karşı karşıya kaldığı kimlik krizi, içsel boşluk ve yönsüzlük gibi meseleleri sade ve derin bir dille ele alıyor. Kitabın her bir bölümü, okuyucuyu dıştan içe, sözden hatırlamaya yönlendiren bir pusula işlevi görüyor: “İnsan unutur, ruh hatırlar. Ve bazen, bir kitap hatırlamana eşlik eder.”
Moralıoğlu, “ruhsal hatıralarını taşıdığı atalarına” ithaf ettiği kitabıyla bireysel bir okuma deneyiminin ötesine geçerek kolektif bir hatırlama alanı yaratmayı amaçlıyor: “Bu kitap yazılmadı; hatırlandı. Elest’te verilen söz, bir rüyayla fısıldandı, kalpten kaleme döküldü. Ve şimdi o çağrı, belki seni de geri çağırıyor…”
