Elif İnci Ünsalan, geçtiğimiz yıl on beş yıllık evliliğini karşılıklı saygı ve anlayış çerçevesinde sonlandırdı. Özel hayatına duyduğumuz nezaket gereği, bu sürecin nedenlerini hiçbir zaman sorgulama yoluna gitmedik.
Cemiyet dünyasının zarafeti ve duruşuyla tanınan isimlerinden biri olan Elif İnci Ünsalan, ayrılığın ardından bilinçli bir kararla gözlerden uzak kalmayı yeğledi. Belki de en doğrusu buydu. Çünkü böylesi dönemlerde dedikodu kazanı kaynar; gerçeği yansıtmayan yorumlar ve yakıştırmalar çoğu zaman hakikatin önüne geçer. Bugüne kadar bunun mağduru olan pek çok isim gördük. Biz ise her zaman olduğu gibi, kişilerin özel alanına duyduğumuz saygıyı korumayı tercih ettik.
Geçtiğimiz ay Bodrum’a düzenlediğimiz ziyarette kendisini aradık. Davetimizi her zamanki zarafeti ve içtenliğiyle kabul etti; Yalıkavak’taki evinin kapılarını bize açtı. Ege’nin dingin atmosferiyle bütünleşen bahçesinde bizi samimi bir tebessümle karşıladı. Yaz sezonunu annesi ve oğlu Atlas Celal Aras ile birlikte Bodrum’da geçiren Ünsalan, bugünlerde iç dünyasına dair duygularını bizimle paylaştı:
“Bodrum, kendimi en çok ait hissettiğim yerlerden biri. Burada annem ve oğlum Atlas Celal Aras ile birlikte, dinginliğin gerçek anlamını yeniden keşfettim. Hayatın aslında ne kadar sade ama bir o kadar da kıymetli olduğunu daha iyi anlıyor insan. Elbette çok özel etkinliklerde ve anlamlı proje buluşmalarında yer almaya devam ediyorum; ancak artık tercihlerimi bana gerçekten iyi gelen insanlardan ve ortamlardan yana yapıyorum. İnsan zamanla şunu anlıyor: en büyük ayrıcalık, ruhunu yormayan, kalbine iyi gelen bir yaşam kurabilmek. Bir de küçük bir not… Artık kendi soyadım olan Ünsalan’ı kullanıyorum. Bugün beni en doğru yansıtan ismin bu olduğuna inanıyorum.”
Yalıkavak’ın huzur veren atmosferinde paylaştığımız sohbet boyunca karşımızda, hayatı dinginlikle karşılayan, kararlarını özenle veren ve zarafetini doğal tavrıyla yansıtan bir Elif İnci Ünsalan vardı. Onun anlattıkları, gerçek huzurun aslında dışarıda değil, insanın kendisiyle kurduğu dengede saklı olduğunu bir kez daha hatırlattı.
Sohbetimizin sonunda ise Bodrum’un mavisi ve Ege’nin ışığı eşliğinde objektifimize yansıyan kare, röportajın ruhunu tek başına anlatıyordu: sade, zarif ve zamansız.